Friday, January 5, 2018

வலம்புரி ஆசிரியருக்கு பதில் மடல் | கம்பவாரிதி இலங்கை ஜெயராஜ்

ளம் நிறைந்த நண்பர்க்கு,
வணக்கம்.
நலம் வேண்டிப்பிரார்த்திக்கிறேன்.
27.12.2017 வலம்புரியில் எனக்கு எழுதப்பட்ட மடலாக விரிந்த,
தங்களின் ஆசிரியத் தலையங்கம் என் கைக்குக் கிடைத்தது.
கம்பன் கழகம் கொழும்பில் நடாத்திய இசைவேள்வியில் மூழ்கியிருந்ததால்,
இன்றுதான் அதனை நிதானமாகப் படிக்க முடிந்தது.
அக் கட்டுரை எனக்கு நிறைய மகிழ்ச்சியையும் சிறிய கவலையையும் ஒருமித்து உண்டாக்கியது.
மகிழ்ச்சிக்கான காரணம் தாங்கள் என்மேல் கொண்ட நம்பிக்கை.



நம் சமுதாயத்தில்,
தம் தேவைநோக்கி பொய்மையோடு ஒத்துப் போவதே கெட்டித்தனம் என்றிருக்கும்,
நம் இனத்தாரின் பாரிய தவறைத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தீர்கள்.
நூற்றுக்கு நூறு உண்மையான விடயமது.
நிமிடம் தோறும் எம் இனத்தின் இவ்வியல்பு பற்றி மனத்துள் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
இவ்வியல்பால்த்தான் நம் இனம் இன்றும் அடிமையாகியிருக்கிறது.
தீயவர்களுக்கு தாம் பின்பற்றும் தீமைமேல் இருக்கும் அசையாத நம்பிக்கை,
நல்லார்க்கு தாம் செய்யும் நன்மைமேல் இல்லை.
அதனால்த்தான் தீமை வென்றுகொண்டேயிருக்கிறது.



சத்தியத்தை உறுதிபட உரைத்தால் எதிர்ப்பும் தீமையும் வரலாம் என்ற பயத்தில்,
பலரும் பொய்மையோடு உடன்பட்டுப்போக விரும்புகின்றனர்.
இந்த விடயத்தில் உண்மையின் மீதான உங்களின் உறுதியும்,
சமுதாயத்தின் மீதான உங்களின் அக்கறையும் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி தருகின்றன.
ஒரு ஊடகம் தன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ஊடக தர்மத்தைச் சிறிதும் பேணாமல்,
தலைவர்களிலிருந்து தனி மனிதர்கள்வரை மிரட்டி தம்வயப்படுத்தி,
பலனும் பதவிகளும் பெற்று யாழ்ப்பாணத்தை ஆண்டுகொண்டிருந்த காலத்தில்,
துணிந்து ஒரு பத்திரிகையை ஆரம்பித்து
இன்று அப்பத்திரிகையை முதலிடம் நோக்கி நகர்த்திக்கொண்டிருக்கும்,
உங்கள் ஆண்மையையும் நான் மிகவும் ரசிக்கிறேன்.
அங்ஙனம் நான் மதிக்கும் ஒருவராகிய நீங்கள்,
என்னைப் பாராட்டி எழுதிய ஆசிரியத்தலையங்கம் கண்டு,
என் மனம் மகிழ்ந்ததை மறுப்பின்றி ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.



சத்தியத்தின் உறுதி நிச்சயம் எவரையும் வெற்றிகொள்ளும் என்பதை,
இன்று பலரும் நம்பத் தயங்குகிறார்கள்.
புலிகள் காலத்தில் அவர்களை விமர்சிக்க முடியாத சூழ்நிலை இருந்ததாய் எழுதியிருந்தீர்கள்.
அக்குற்றத்தை நான் அவர்கள் மேல் முழுமையாய்ச் சாட்டமாட்டேன்.
கற்றவர்கள், பெரியவர்கள் என அங்கிருந்த அத்தனை பேரும்,
வலிமை கண்டு வழிமொழியும் தன்மையோடு இருந்ததால்த்தான்,
அவர்களிடமும் அத்தகைய இயல்பு வந்திருந்தது என நினைக்கிறேன்.
சத்தியத்தோடு விமர்சனங்களை துணிந்து முன்வைத்திருந்தால்,
நிச்சயம் அவர்களும் அதற்கு மரியாதை செய்திருப்பார்கள்.
புலிகள் காலத்தில் என்றில்லை என்றைக்கும் உண்மைக்குத் தோல்வி வராது என்பதுவே நிஜமாம்.
இல்லாத புலிகளுக்கு ஏற்றந் தந்து பேசினால்த்தான் மற்றவர்களின் மதிப்பைப் பெறலாம் என நினைந்து,
இன்று பலரும் செயல்படுவதைப் போல் இதனை நான் சொல்லவில்லை.
அவ் உண்மைக்கு நானே சாட்சியாய் இருந்த துணிவில்த்தான் இதனைச் சொல்கிறேன்.
அதுபற்றிய சில விபரங்களை தற்புகழ்ச்சியாய் அன்றி,
உண்மையின் சாட்சியாய் இக்கடிதத்தில் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.



இந்திய சமாதானப்படை திரும்பிச் சென்ற பிறகு,
புலிகளால் மதிக்கப்படுவோர் பட்டியலில் நம் கழகத்தாரும் இருந்தோம்.
அந்நேரத்தில் இலக்கியவாதிகள் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சந்தித்து,
அவர்களோடு பிரபாகரன் உரையாட விரும்பினார்.
அச்சந்திப்பிற்குப் புதுவை இரத்தினதுரையால் நானும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன்.
‘இவர்  ‘டூப்பு’ விடுகிறார்’ என உங்களில் சிலர் நினைக்கலாம்.
அச்சந்திப்பில் கலந்து கொண்ட ஒருசிலர் இன்றும் உயிரோடு இருக்கிறார்கள்.
நான் சொல்வது பொய்யானால் அவர்கள் அதை வெளிப்படுத்துவார்கள்.
அன்றைய சந்திப்பில் நானும் கவிஞர் வில்வரத்தினமும்தான்,
பிரபாகரனோடு சில விடயங்கள் பற்றித் துணிவாகப் பேசினோம்.



அங்ஙனம் எம்மீது மதிப்பாக இருந்த புலிகள் தொண்ணூறுகளின் பின்னான காலத்தில்,
கம்பன் கழகத்தின் எழுச்சி மக்கள் எழுச்சியாவதைக் கண்டு,
இனவிடுதலைப் பாதையை அது திசைதிருப்பிவிடும் என்ற நினைப்பில்,
கம்பன் கழகத்தின் வளர்ச்சியை எதிர்ப்புணர்ச்சியோடு பார்க்கத் தலைப்பட்டார்கள்.
அதனால் எங்கள் மீதான எதிர்ப்பை கம்பன் மீதான எதிர்ப்பாய் பதிவுசெய்யத் தொடங்கினார்கள்.
கழகத்தின் மீதான அவர்களது வெறுப்புணர்ச்சியை அப்போது நான் வெளிப்பட உணர்ந்தேன்.
ஆனால் எங்கள் பாதை அவர்களுக்கு எதிரானதல்ல என்பதில்,
எனது மனமும் அறிவும் உறுதிபட்ட தெளிவோடு இருந்தன.
அதனால் அவர்களது எதிர்ப்புணர்ச்சி கண்டு பயந்து,
அவர்களோடு ஒத்துப்போகவேண்டுமென நான் நினைக்கவில்லை.
அப்போது யாழ் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்த ஒரு புகழ்பெற்ற பேராசிரியர்,
ஒருநாள் என்னைச் சந்தித்து ‘அவர்களுக்கு கம்பனைத்தானே பிடிக்கவில்லை,
அதனால் நீங்கள் சிலகாலத்திற்கு உங்கள் கழகத்தின் பெயரை,
பாரதி கழகம் என்று மாற்றிக்கொள்ளுங்களேன்’ என்று எனக்கு அறிவுரை சொன்னார்.
அடிப்படை உணரா அவர் அறியாமையை உணர்ந்து நாணினேன். - வேறென்னதான் செய்ய?
இன்றுவரை நம் அறிவுலகத்தின் நிலை இப்படித்தான் இருக்கிறது!



முரண்பாடுகள் வெளிப்பட வந்த பிறகும்,
அவர்கள் கருத்தோடு நான் உடன்பட்டு வருகிறேனா? என்று பார்க்க,
புலிகள் பலதரம் என்னைப் பரீட்சித்தார்கள்.
அவர்களது வானொலியில் கம்பராமாயணத்துக்கு எதிராகப் போடப்பட்ட,
‘இராவணேஸ்வரன்’ நாடக நிறைவின் போது அவர்கள் எடுத்த விழாவில்,
வேண்டுமென்றே என்னைப் பேச அழைத்தார்கள்.
புலிகளின் முக்கிய தலைவர்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்ட அந்த விழாவில் பேசும்போது,
‘நோயாளிக்கு காய்ந்த ‘ரஸ்க்’ நல்ல உணவாகலாம்.
ஆனால் நோய் மாறும்வரைக்கும் தான் அந்த உணவு பயன்படும்.
நோய் மாறி ஆரோக்கிய நிலையை அடைந்த பிறகு,
பழையபடி சத்துமிகுந்த உணவே அவனுக்குத் தேவைப்படும்.
போராட்டக் காலத்தின் தேவைக்காக நீங்கள் எவ்வித இலக்கியத்தையும் அமைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
நாளை ஈழம் ஒன்று அமைந்து தமிழர் தலைநிமிர்ந்து வாழும் காலம் ஏற்பட்டால்,
கம்பனை விட்டுவிட்டு நாம் தமிழின் பெருமையை பேசமுடியாது.
அதுநோக்கியே இந்தச் சூழ்நிலையிலும்,
கம்பனைப் போற்றிப் பாதுகாக்கிறோம்’ என்று தெளிவாய் உரைத்தேன்.
அன்று புலிகளின் சார்பாகப் பேசிய கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை,
எனது கருத்தை ஆதரித்துப் பேசி பலரையும் ஆச்சரியப்படவைத்தார்.
இது சத்தியத்தின் மீதான என் நம்பிக்கைக்குக் கிடைத்த முதல்வெற்றி.



அதன் பிறகு போர்மேகம் நெருங்கிச் சூழ்ந்த நிலையில்,
நல்லூர் முருகன் வீதியில் தியாகி திலீபனின் நினைவு நாளை,
புலிகள் பலநாட்களாய் கொண்டாடினார்கள்.
புலிகளைத் திருப்திப்படுத்த நினைத்த அவர்களின் பொய்மை ஆதரவாளர்கள் பலர்,
பஜனை, காவடி, தூக்குக்காவடி என பல பொய்மைக் கூத்துக்களை,
அந்நிகழ்வில் அரங்கேற்றியது கண்டு மனம் கொதித்திருந்தேன்.
மீண்டும் என் நிலை அறிய விரும்பிய புலிகள் அந்நிகழ்வின் நிறைவுநாள் நிகழ்ச்சியில்,
பட்டிமண்டபம் ஒன்றை நடாத்தித்தரவேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.
உடன்பட்டு நிறைவுநாள் நிகழ்ச்சியின் இறுதி நிகழ்ச்சியாக,
கழக நண்பர்களுடன் பட்டிமண்டபத்தினை நடாத்தினேன்.



முன்னே நான் சொன்ன பொய்மையாளர்களின் கூத்துக்களும்,
உண்ணாவிரதத்தில் ஒவ்வோர் ஊர் வர்த்தகர்களையும் கட்டாயப்படுத்தி அமர்த்திய சம்பவங்களும்,
என் மனதை வருத்தியபடி இருந்தன.
‘திலீபனின் தியாகத்தின் பெருமையை தமிழ் மக்கள் உணர்ந்துவிட்டார்களா, இல்லையா?’.
என்பது போன்ற ஒரு தலைப்பில் பட்டிமண்டபம் நடந்தது.
கிட்டத்தட்ட  பத்தடி உயரமான மேடை.
மேடையைச் சுற்றி காவல்த்துறை பொறுப்பாளர் நடேசன் போன்ற,
புலிகளின் முக்கியஸ்தர்கள் பலர் சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்தனர்.
அன்றைய பட்டிமண்டபத் தீர்ப்பில் புலிகளதும், புலிகளது ஆதரவாளர்களதும்,
பொய்மைச்செயல்களை வன்மையாகக் கண்டித்தேன்.
மண்ணுக்காக அணு அணுவாய் வருந்தி இறந்த ஒரு போராளிக்கு மக்கள் தாமாக மரியாதை செய்யாமல்,
அவர்களைக் கட்டாய்ப்படுத்தி உண்ணாவிரம் இருக்கச் செய்வதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது?
ஏற்கனவே பொய்க்கிரியைகளால் சமயத்தை நாசப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள்.
அப்பொய்மையாளர்கள் காவடி, தூக்குக்காவடி, பஜனை என இன்று உங்களையும் மயக்க முற்படுகின்றனர்.
‘சுயநலமிக்க அவர்கள் எதையும் சிதைக்கட்டும்,
நீங்களாவது உங்கள் தியாகத்தின் பெருமையை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று,
பகிரங்கமாய்ப் பேசினேன்.



வந்திருந்த அத்தனை பேரும் பயத்தில் உறைந்தார்கள்.
என்னோடு உடனிருந்த பேச்சாளர்கள் கூட சற்று மிரண்டது உண்மை.
ஆனால் மேடையை விட்டுக் கீழே நான் இறங்கியபோது சுற்றி இருந்த அத்தனை புலிகளும்,
தம் இருக்கையைவிட்டு எழுந்து எனக்கு மரியாதை செய்த காட்சி,
இன்றும் என்நெஞ்சில் பதிந்திருக்கிறது.



‘தொலைந்தார் ஜெயராஜ்’ என்றும்,
‘புலனாய்வுத்துறை ஜெயராஜைப் பற்றி விசாரிக்கிறது’ என்றும்,
‘புலிகளால் ஜெயராஜ் கடத்தப்பட்டு விட்டார்’ என்றும்,
அடுத்த நாள் பலவிதமான வதந்திகள் யாழில் பரவின.
ஆனால் அப்படி ஏதும் நடக்கவில்லை.
அதைவிட ஆச்சரியம், அடுத்த ஆண்டு நடைபெற்ற திலீபனின் நினைவு தின விழாவில்,
ஒரு காவடியோ தூக்குக்காவடியோ கூட வரவில்லை.
அச்சம்பவத்திலும் சத்தியத்தின் வெற்றியைத் தரிசித்தேன்.
ஆயிரம் முரண்பாடுகள் இருந்தபோதும் என் விமர்சனத்தை ஏற்று,
உண்மையை அங்கீகரித்த அத்தலைவன் மேல் பெரும் மதிப்பு உண்டாகியது.



இராணுவம் யாழ்ப்பாணத்தினுள் உட்புகத்தொடங்கியிருந்த நேரம்.
கவிஞர் புதுவை இரத்தினதுரை எங்களை நையாண்டி செய்து,
புலிகளின் ‘ஈழநாதம்’ பத்திரிகையில் எழுதிய கவிதையைக் கண்டு,
புலிகள் பகிரங்கமாய் எங்களோடு முரண்படத் தொடங்குவதை உணர்ந்தேன்.
அதனால் இனி யாழ்ப்பாணத்தில் பேசுவதில்லை என கழகத்தாரும் நானும் முடிவு செய்து,
பகிரங்கமாய் அதனைப் பத்திரிகையில் அறிவித்தோம்.
புலிகள்தான் எங்களை தடைசெய்துவிட்டார்கள் என அப்போது சிலர் பேசத் தொடங்கினர்.
அப்போதென்ன அப்போது? இப்போதும் கூட சிலர் அங்ஙனமாய்ப் பேசி வருகின்றனர்.
எமது அம்முடிவு புலிகளுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது.
அதனால் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறையைச் சேர்ந்த ஓர் இளைஞன் என்னைச் சந்தித்து,
‘மறுபடியும் நீங்கள் பேச வேண்டும்’ என வலியுறுத்தினான்.
அவன் கூற்றை ஏற்க மறுத்து ‘உங்களில் முடிவெடுக்கும் திறன் யாரிடம் உள்ளதோ?
அவர்கள் வேண்டுகோள் விடுத்தாலன்றி இனி நாம் பேசப்போவதில்லை’ என்று
அவ் இளைஞனிடம் சொல்லி அனுப்பினேன்.
மேலிடத்தில் பேசிவிட்டு வருவதாகச் சொல்லிச் சென்ற அவன்,
ஓரிரு தினங்களில் மீண்டும் என்னைச் சந்தித்தான்.



‘நாங்கள் அவர்களைப் பேச வேண்டாம் என்று தடுக்கவில்லையே,
பின் ஏன் நாங்கள் அவர்களை மீண்டும் பேசும்படி சொல்லவேண்டும்’ என்று,
அவர்கள் கேட்டதாய்ச் சென்னான்.
‘வெளிப்படையாய்ச் சொல்லாவிட்டாலும் மறைமுகமாய் எங்கள் செயற்பாடுகளை,
அவர்கள்! அங்கீகரிக்காமல் இருப்பதை தெரியாத அளவுக்கு நாம் உள்ளுணர்வு  இல்லாதவர்கள் அல்லர்.
எங்கள் முடிவை நாங்களே எடுக்கிறோம்’ என்று சொல்லி அவனை அனுப்பினேன்.



அதற்கு ஓரிருநாட்களின் பின் பொட்டம்மான் என்னைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும்,
அடுத்த நாள் மாலை, குறித்த ஓர் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துச் செல்வதாகவும்,
வேறோர் புலனாய்வுத்துறை இளைஞன் வந்து சொன்னான்.
மனத்துள் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது உண்மை.
ஆனாலும் உள்ளூர ஒரு தெம்பு இருந்தது.
எனது நெருங்கிய நண்பனும் எங்கள் கழகத்தின் ஆரம்ப உறுப்பினனுமான,
சிவகுமார் என்பவனது உடன் பிறந்த தம்பிதான் பொட்டம்மான்.
அவனது சொந்தப்பெயர் சிவசங்கர்.
ஆரம்ப காலத்தில் எங்கள் கம்பன் விழாக்களின் சுவரொட்டிகளை,
அவனைக் கொண்டு ஒட்டுவித்திருக்கிறேன்.
அந்த அளவுக்கு எனக்கு நெருக்கமானவன் அவன்.
அது பற்றிய விபரங்களையெல்லாம்,
எனது ‘உன்னைச் சரணடைந்தேன்’ என்ற நூலில் எழுதியிருக்கிறேன்.
அன்றைய சந்திப்பில் ‘ஏன் பேசுவதை விட்டீர்கள்’ என அவன் என்னை விசாரித்தான்.
என் எண்ணங்களை அவனோடு பகிர்ந்து கொண்ட பிறகு,
இரண்டு விடயங்களை அவனிடம் அழுத்திச் சொன்னேன்.
முதலாவதாக நான் சொன்னது,
‘உங்கள் ஆதரவாளர்கள் உங்கள் கருத்துக்களை மக்களிடம் கொண்டு திணிக்கிறார்கள்.
மக்கள் கருத்துக்களை உங்களிடம் வர விடுவதில்லை.
அதனால்த்தான் இயக்கத்தின் மேல் பலருக்கு வெறுப்பு உண்டாகி வருகிறது.
உண்மையானவர்கள் சிலரை மாதம் ஒருதரமேனும் அழைத்து,
மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பது பற்றிய கருத்துக்களை தயவுசெய்து கேளுங்கள்.
உங்களால் அவர்கள் சொல்லும் பிரச்சினைகளை தீர்க்கமுடியாது போனாலும்,
அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பதன் மூலம் உங்கள் பாதையை நெறி செய்யலாம்.’ என்றேன்.
அடுத்து, ‘எதிரிகளுடன் புத்தியால் பழகுங்கள்.
உங்கள் மக்களிடம் இதயத்தால் பழகுங்கள்’ என்று சொன்னேன்.
அவன் தலைகுனிந்து மௌனத்தால் அதனை அங்கீகரித்தான்.
அதுதான் அவனை நான் கடைசியாகச் சந்தித்த சந்திப்பு.



எனக்குத் தெரிந்து புலிகள் காலத்தில்,
அவர்கள் கருத்தோடு உடன்படாமல் தங்கள் கொள்கையோடு நின்று பிடித்த பெருமை,
நல்லூர் தேவஸ்தானத்திற்கும் கம்பன் கழகத்திற்குமே உரியது என்று கருதுகிறேன்.
இனத்திற்கோ இன விடுதலைக்கோ எதிர்ப்பின்றி எங்கள் கொள்கைகளில் நாம் உறுதியாய் நின்றதை.
புலிகளும் அங்கீகரித்தனர்.
அவர்கள் நினைந்திருந்தால் எங்களை ஒருநிமிடத்தில் இல்லாமல் செய்திருக்க முடியும்.
அங்ஙனம் நிகழ்ந்திருந்தால் எங்களின் மறைவுக்கான காரணத்தை,
‘இவர்கள் போராட்டத்திற்கு எதிரானவர்கள்’ என்றோ,
‘வேற்று நாட்டுப் புலனாய்வாளர்கள் என்றோ’ மக்களே சொல்லி சமாதானம் செய்திருப்பார்கள்.
வென்றவனை வழிமொழிவதுதானே நம்மக்களின் இயல்பு,
அப்படியிருந்தும் கூட எங்களின் உண்மையை உணர்ந்து,
கடைசிவரை எங்களோடு மரியாதையாய் நடந்து கொண்ட புலிகளின் செயலிலும்,
சத்தியத்தின் வலிமையை நான் தெரிந்து கொண்டேன்.



இவற்றையெல்லாம் என் பெருமைக்காக நான் இங்கு உரைக்கவில்லை.
என் துணிவையும், நேர்மையையும் நீங்கள் பாராட்டி எழுதியிருந்தீர்கள்.
அத்துணிவு எங்ஙனம் எனக்குக் கிடைத்தது என்பதனை உரைக்கவே,
மேற்சொன்ன பழைய விடயங்களைப் பதிவு செய்யவேண்டி வந்தது.
சத்திய நம்பிக்கை என்பது எவருக்கும் திடீரென வந்துவிடாது.
வாழ்க்கை அனுபவங்கள்தான்,
சத்தியத்தின் மீதான அந்நம்பிக்கையை மெல்ல மெல்ல உறுதிசெய்து,
எம்மை நிமிர்வோடு நிற்கச் செய்கின்றன.
அங்ஙனமே இயற்கை என்னைச் சூழ்ந்த சிலரைக் கொண்டு,
என் மனத்தில் சத்தியத்தின் மீதான நம்பிக்கையை உருவாக்கித் தந்தது.
அச்சத்தியமே என் நிமிர்வின் அடிப்படை.



இன்று, தம் விருப்பிற்கேற்ப நான் எழுதுவதில்லை என்றும் பேசுவதில்லை என்றும்,
என்னைக் கடுமையாக, சிலர் திட்டித்தீர்க்கிறார்கள்.
அவர்கள் மீதும் எனக்குப் பகை உருவாகாதது கண்டு நானே ஆச்சரியப்படுவேன்.
போற்றுகிறார்களோ, தூற்றுகிறார்களோ அவர்கள் பற்றி கவலைப்படாமல்,
என் மனதிற்குச் சரியெனப்பட்டதை சமுதாயத்திற்கு உரைக்கவேண்டும்,
இவ் எண்ணத்தை இயற்கையே உருவாக்கித்தந்தது.
அந்த அனுபவத்தைத்தான் நீங்கள் பாராட்டுகிறீர்கள்.
உங்கள் பாராட்டு,
உண்மையை மதிக்க நம் மண்ணில் இன்னும் ஒருசிலர் இருக்கிறார்கள் எனும்,
நம்பிக்கையைத் தந்து என்னை மேலும் தெம்பூட்டுகிறது.
அதற்காக ஆயிரம் தரமாய் உங்களுக்கு நன்றி உரைக்கிறேன்.



மேற்சொன்னவை என் மகிழ்ச்சிக்கான காரணங்கள்.
இனி எனது கவலைக்கான காரணம் பற்றி சில உரைக்கப்போகிறேன்.
நீங்களும் மன நடுநிலையோடு விருப்பு வெறுப்பைத் தவிர்த்து, தர்க்க நியாயங்களை அங்கீகரித்து,
என் கருத்துக்களை ஆராய்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்து எழுதுகிறேன்.



உங்கள் தலையங்கத்தின் முடிவில் தேர்தல் காலத்தில்
சரியான தலைமையை நான் இனங்காட்ட வேண்டும் எனும் கோரிக்கையை முன்வைத்து,
தமிழ் மக்களுக்குப் பொருத்தமான தலைவர் என்றால்,
அது வடக்கின் முதலமைச்சர் நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனாக மட்டுமே இருக்கமுடியும் என்றும்,
அவரிடம் இருக்கக் கூடிய நேர்மையும் நீதியும் ஆத்மபலமும்,
தமிழ்மக்களின் அரசியல் பயணத்திற்கு வழிகாட்டும் என்றும் எழுதி,
அதற்காக நானும் அறைகூவல் விடுக்கவேண்டும் என்றும் எழுதியிருந்தீர்கள்.
பல விடயங்களில் உங்களோடு நான் ஒத்துப்போனாலும்,
இந்த விடயத்தில் மட்டும் உங்களோடு ஒத்துவர என் மனம் மறுக்கிறது.
அதற்கான காரணங்களை இனி எழுதுகிறேன்.



நீதியரசர் எங்கள் கழகத்தின் பெருந்தலைவராக பதினைந்தாண்டுகளுக்கு மேலாகச் செயலாற்றியவர்.
என்மேல் தனிப்பட்ட மதிப்பும் அன்பும் கொண்டவர்.
எங்கள் கழகத்தின் பெருந்தலைவராக அவர் இருந்தபோது,
அவரது பெருமைக்கு எவ்வித மாசும் வராமல் நாம் பார்த்துக் கொண்டோம்.
முதலமைச்சராக அவர் வரவேண்டுமென,
பத்திரிகைகளிலும் மேடைகளிலும் துணிந்து குரல் கொடுத்தவன் நான்.
அப்போது அறிவுத்துறை சார்ந்த பலரும்,
அக்கோரிக்கையில் தங்களை அடையாளப்படுத்த விரும்பவில்லை.
முதலமைச்சர் கண்ணியமானவர் என்பதில் எனக்கு இன்றும் நம்பிக்கை உண்டு.
அவர் பெருமை தெரியாத யாரோ சிலர் அவரைப் பிழையாய் வழிநடத்தி,
மதிப்புக்குரிய அவரை இன்று மதிப்பிழக்கச் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதே என்கருத்து.
இன்றும் அவர்மேல் தனிப்பட்ட வகையில் எந்தவிதமான பகையும் எனக்கில்லை.
ஆனால் சமுதாய நலம் நோக்கி மிக நிதானமாகச் சீர்தூக்கியே,
அவர் மீதான எனது விமர்சனங்களை முன்வைத்து வருகிறேன்.



இன்றுவரை அவரோ அவரைச் சார்ந்தவர்களோ,
அந்த விமர்சனங்களை எவ்விதத்திலும் சரியான முறையில் எதிர்கொள்ளவில்லை.
அது அவர்கள் பிரச்சினை!
வயது அறுபதைத்தாண்டி முதியோர் வரிசையில் சேர்க்கப்பட்ட இன்றைய நிலையில்,
யார் ஏற்கிறார்களோ இல்லையோ சமுதாய நலன் நோக்கிய எனது கருத்துக்களை,
முன் வைக்கவேண்டியது என் கடமை என்று கருதியே,
முதலமைச்சர், சம்பந்தன் ஐயா, சுமந்திரன் போன்ற பலரின் செயற்பாடுகள் மீதான,
எனது கருத்துக்களை பகிரங்கமாய் எழுதி வருகிறேன்.



 ‘ஒரு தவறு செய்தால் அதைத் தெரிந்து செய்தால்’ என்ற,
சுமந்திரன் பற்றியதான எனது கடும் விமர்சனத்தைப் பார்த்துவிட்டு,
நான் உங்கள் அணியில் இனிச் சேர்ந்து விடுவேன் என நீங்கள் நினைத்திருப்பது தெரிகிறது.
தயைகூர்ந்து மன்னியுங்கள்!அப்படி நீங்கள் நினைத்திருந்தால் அது மிகப்பெரிய தவறு.
ஒருவர் மீதான கோபத்தை இன்னொருவர் மீதான விருப்பாக,
நீங்கள் எப்படிக் கணித்தீர்களோ தெரியவில்லை!



இப்போதும் தெளிவுபட ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலிகொடுத்து,
ஆயுதப்போராட்டத்தில் தோல்வியுற்று நிற்கும் இன்றைய நிலையில்,
உலக நாடுகளின் நிரந்தரம் இல்லாத ஆதரவை மட்டுமே நம்பி இருக்கிறோம் நாம்.
இந்நிலையில், இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு முயற்சியை,
யதார்த்தம் உணர்ந்து, சரியான வழியில் முன்னெடுக்கும் தகுதியில்,
இன்றும் சுமந்திரன்தான் முன் நிற்கிறார் என்பது,
என்னுடைய முடிவான கருத்தாகும்.



அத்தகுதியை வைத்து ஜனநாயக மரபுகளை மீறி,
தான்தோன்றித்தனமாக ‘என்னைக் கேட்பார் எவரும் இல்லை’ எனும் நினைப்போடு,
மக்கள் உணர்வைக் கூட மதிக்காமல்,பேசியும் எழுதியும் செயற்பட்டும்வரும்
அவரது போக்கைத்தான் நான் கண்டிக்கிறேன்.
தயைகூர்ந்து இதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.



அவரது இந்த சர்வாதிகாரப்போக்கில் இனப்பற்றும் மக்கள் ஆதரவும் இல்லாத,
பல சுயநலவாதிகள் பயனும் பதவியும் பெற்று மேலெழுவதும்,
இனப்பற்றாளர் பலர் கீழிறக்கப்படுவதுமே எனது வெறுப்பின் அடிப்படைகள்.
கேள்வியின்றித் தன்னை ஆதரிக்கும் பொய்மையாளர்களை,
சூழ வைத்திருப்பதை பலம் என்று கருதுகிறார் அவர்.
அதுதான் பலயீனம் என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை.
அமிர்தலிங்கம், பிரபாகரன் போன்றோரது வீழ்ச்சியைக் கண்டபிறகும்,
வரலாற்றுப் பாடம் படிக்காத அவர்மேல் எனக்குக் கோபம் வருகிறது.
அதனால்த்தான் அவரைக் கண்டித்தேன்.
சுமந்திரன்மீதான எனது கண்டிப்பை முதலமைச்சர் மீதான ஆதரவாக,
தயைகூர்ந்து வியாக்கியானம் பண்ணிக்கொள்ளவேண்டாம் என,
தாழ்மையாகத் தங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
சுமந்திரன் மீதோ, முதலமைச்சர் மீதோ,
எனக்கு தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புக்கள் இல்லை.
இது என் நிலை பற்றிய பிரகடனம்.
சமூக வாழ்வுக்கு வந்த நீங்களும் இங்ஙனமே இருக்கவேண்டுமென,
நட்பின் உரிமையால் தாழ்மையாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.



இனி முதலமைச்சர் பற்றியதான உங்களது கோரிக்கையை,
நான் ஏற்க முடியாததற்கான காரணங்களை வரிசைப்படுத்துகிறேன்.
கடந்த நான்கு ஆண்டுகால அரசியல் செயற்பாடுகளில்,
தன் தலைமைத் தன்மையை எந்தவிதத்திலும் நிரூபிக்காமல்,
முழுத்தோல்வி அடைந்திருக்கிறார் முதலமைச்சர்.
அவர்மீதான பற்றினால் இக் கருத்து உங்களை வெறுப்படையச் செய்யலாம்.
காரணமின்றி எந்தக் கருத்தையும் நான் முன்வைக்கமாட்டேன்.
என் மனத்திருக்கும் காரணங்களைக் கீழே வரிசைப்படுத்துகிறேன்.

தன்னை மதித்து வரவேற்றுப் பதவி தந்த அமைப்பை ஒன்றரை வருடகாலத்திற்குள் வெறுத்து,
அடுத்து வந்த தேர்தலில் அவர்களுக்கு எதிராக மறைமுகமாய்ச் செயற்பட்டு குழப்பம் உண்டாக்கிய, முதலமைச்சரின் செயலில் அவரது நன்றியின்மை வெளிப்பட்டது.

‘இனஅழிப்புச் செய்த ஜனாதிபதி மஹிந்தவின் முன் பதவி ஏற்கமாட்டேன்’ என்று பகிரங்கமாய் அறிவித்துவிட்டு அவரை நம்பி மற்ற உறுப்பினர்கள் அக்கொள்கையைப் பின்பற்ற திடீரென அதே ஜனாதிபதியின் முன் தன் குடும்பத்தாருடன் மட்டும் சென்று பதவியேற்றதில் அவரது கருத்தின் உறுதியின்மை வெளிப்பட்டது.

இவர்களை வெறுக்க இது காரணம்! இவர்களை ஆதரிக்க இது காரணம்! இவர்கள்தான் என் கருத்தில் தலைமைக்குரியவர்கள்! இவர்கள் பின்னால்தான் நான் நிற்கிறேன்! அதனால் முன்னவர்கள் தந்த பதவியை உடன் உதறுகிறேன் என்று, இன்றுவரை சொல்லவும் செயற்படவும் துணிவில்லாது, பொதுப்படப்பேசிவரும் அவரது செயலில், அவரது ஆளுமையின்மை வெளிப்பட்டது.

இந்தியச் சிறைகளிலும் இலங்கைச் சிறைகளிலும் நம்மவர் பலர் வாடி இருக்க, முதலமைச்சராய் ஆன பின்பு இந்திய நீதிமன்றால் குற்றவாளிகள் எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட தனது குருநாதர் பிரேமானந்தரது சீடர்களை விடுவிக்குமாறு இந்தியப்பிரதமருக்கு முதல்முதலாய்க் கடிதம் எழுதியதில் அவரது சுய உணர்வால் ஏற்றபட்ட நீதியின் மீதான நம்பிக்கையின்மையும் இனப்பற்றின்மையும் வெளிப்பட்டன.

சுன்னாகக் கிணறுகளில் பெற்றோலியம் கலந்ததாய்ச் செய்தி வந்தபோது மக்களின் உயிரைப் பாதிக்கக் கூடிய அவ்விடயத்தை ஆராய்வதில் எடுத்துக்கொண்ட தேவையற்ற நீண்டகால அவகாசத்திலும் பின்னர் தனக்குப் பிடித்த அமைச்சர் நீரில் எதுவும் கலக்கவில்லை என வெளியிட்ட முடிவோடு உடன்பட்ட பொய்மையிலும் (பின்னர் அது கலந்தது உண்மை என மத்திய அமைச்சர் உறுதிசெய்தார்.) அவரது மக்கள் மீதான அக்கறையின்மையும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களின் பிழைகளை மூடிமறைக்கும் பொய்மையும் வெளிப்பட்டன.

தன்னால் நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சர்களின் ஊழலை எதிர்க்கட்சித் தலைவர் வெளியிடும் மட்டும் அறியாதிருந்ததிலும், வெளியிட்ட பின்பும் அவ் அமைச்சருக்குச் சார்பாய் பல இடங்களிலும் பேசியதிலும் தான் அமைத்த நீதிவிசாரணைக் குழு தன் ஆதரவு அமைச்சரை குற்றம் சாட்ட, அவ்விசாரணைக்குழுவின் செயற்பாட்டில் சந்தேகம் தெரிவித்ததிலும், அக்குழுவின் முடிவை அப்படியே ஏற்காமல் தனது ஆதரவாளர் மட்டுமன்றி மற்றைய அமைச்சர்களும் குற்றவாளிகள்தான் என்றுரைத்து அவர்களையும் நீக்க முயன்றதிலும் அவரது நிர்வாகத்திறனின்மையும், நீதியின்மையும், பக்கச்சார்பும் வெளிப்பட்டன.

ஆரம்பத்தில் ஆயுதக் கலாசாரக்காரரோடு என்னால் ஒத்துப்போக முடியாது என்றுரைத்து ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். சிபாரிசு செய்த சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரனின் தம்பியை அமைச்சராக்க மறுத்துவிட்டு பின்னர் அதே சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரனை அணிசேர்த்து நின்றதிலும், கூட்டமைப்போடு பகை வந்த பிறகு அதே பிரேமச்சந்திரனின் தம்பியை அமைச்சராக்கிய செயலிலும் தன் அணி சார்ந்த இவர்களே தமிழ்மக்களின் மாற்றுத்தலைமையாகும் தகுதி கொண்டவர்கள் என இனங்காட்ட முயன்ற செயலிலும் அவரது உண்மைக்கு மாறான தன்உணர்ச்சியும் வெற்றிக்காய் எதையும் செய்யத்துணியும் பொய்மையும் வெளிப்பட்டன.

முதலமைச்சர், அண்மையில் நம் உரிமையை தெற்கிடம் இரந்து பெறும் அவசியமில்லை என்றும் பிரபாகரன் அரசியல் சூட்சுமத்தில் அனுபவம் முதிர்ந்தவர்களின் அறிவுரைகளை புறந்தள்ளி இருக்கலாம் அதனால் மரணத்தையும் தழுவியிருக்கலாம். ஆனால், மண்டியிட்டு மாலை பெறவேண்டிய அவசியம் அவருக்கு இருக்கவில்லை என்றும் கூறியிருக்கிறார். அதன் மூலம் தானும் பிரபாகரனின் வழியைப் பின்பற்றுவதாய் மறைமுகமாய்ச்சுட்டி மக்கள் ஆதரவைப் பெற முயன்றிருக்கிறார். பிரபாகரனுடைய தியாகம் அனைவரும் அறிந்தது. அத்தியாகத்தின் ஒரு கூறினையாவது முதலமைச்சர் இனத்திற்காகச் செய்திருக்கிறாரா? என்பது முதல் கேள்வி. பிரபாகரனின் பிடிவாதத்தால் நம் இனம் பெற்ற அழிவை இன்னொருதரமும் நம்மால் தாங்க முடியுமா? என்பது இரண்டாவது கேள்வி. இல்லை அதே பிடிவாதத்துடன் அழிவேதுமின்றி இனத்திற்கான உரிமைகளைப் பெற வேறேதேனும் வழிகளை முதலமைச்சர் வைத்திருக்கிறாரா? என்பது அடுத்த கேள்வி. அப்படி வைத்திருக்கிறார் என்றால் அதனை ஏன் வெளிப்படுத்தாமல் இருக்கிறார்? என்பது முக்கியமான நிறைவுக் கேள்வி. இதுதான் வழி. இன்ன பலத்தால் பேரினத்திற்குப் பணியாமல் வெற்றி காண்பேன். பேரினத்தாரை எதிர்க்க என்னிடம் இன்ன சக்தி இருக்கிறது என்பது பற்றி ஏதும் உரைக்காமல் இனப்பிரச்சினை தீர்வில் எதையும் விட்டுக்கொடுக்கமாட்டேன். பேரினத்தாருக்குத் தாழ்ந்து போகமாட்டேன் என்றெல்லாம்  வீர வசனம் பேசி மக்களின் உணர்ச்சியைக் கிளறி தன் தலைமை நிலைப்பதற்காக, யதார்த்தமின்றிப் பேசிவரும் பேச்சுக்களில் அவரது தீர்க்க்தரிசனமின்மை வெளிப்பட்டது.

கவர்னரின் செயலாளருடன் முரண்பாடு, கவர்னருடன் முரண்பாடு, பிரதமருடன் முரண்பாடு, தனது அமைச்சர்களுடன் முரண்பாடு, தன் கட்சியினருடனே முரண்பாடு என பதவிக்கு வந்தகாலம் தொடக்கம் பலருடன் முரண்பாடுகளை வளர்த்ததன்றி, அவர் சாதித்த காரியங்கள் என எதனையும் சுட்டமுடியவில்லை. இரந்து எதனையும் பெறப்போவதில்லை எனப் பேசும் இவர் முரண்பாடுகளுக்கிடையில் தனக்கும் தனது அமைச்சர்களுக்குமாக முரண்பட்ட கவர்னரிடமே விண்ணப்பித்து வாகனம் முதலியவற்றைப் பெற்றதில் பிரபாகரனுக்கு நிகராகக் காட்டவிரும்பும் அவரது தியாகத்தின் (?) வீரியம் வெளிப்பட்டது.

அரசியலுக்கு அழைத்து வந்து அவரது தேர்தல் செலவுகளுக்காக பணம் சேர்த்துக் கொடுத்து தம்முயற்சியால் பெருவெற்றி தேடிக் கொடுத்து, பதவி தந்த அணியினரை ஏன் வெறுக்கிறார் என்றும், அவர்களிடம் இல்லாத என்ன தகுதி அவர் இனங்காட்ட நினைக்கும் புதிய தலைமையிடம் இருக்கிறது என்றும் இன்றுவரை தெளிவாக வெளிப்படுத்த முடியாத தன்மையில் அவரது தடுமாற்றம் வெளிப்பட்டது.

இரணைமடுக் குளத்திட்டம், வவுனியா பொருளாதார வர்த்தக மையத்திட்டம். அகதிகளுக்கான பொருத்து வீட்டுத்திட்டம், வவுனியா பஸ்நிலையத் திட்டம், நாவற்குழி உப்பளத்திட்டம் எனப் பல திட்டங்களில் குளறுபடி செய்ததோடு இன்றுவரை கல்வியிலோ. பொருளாதாரத்திலோ அகதிகள் மறுவாழ்விலோ இனஉரிமை விடயத்திலோ எதனையும் பெரிய அளவில் சாதிக்காமல் இருப்பதில் அவருடைய முடிவெடுக்கும் திறனில் உள்ள குறைபாடு வெளிப்பட்டது.
இப்படியாய் இன்னும் பலவற்றைச் சொல்லலாம்.



மேலே நான் சொன்னவைகள்,
அவரிடம் தலைமை தாங்கும் ஆற்றல் இல்லை என்பதற்கான ஒரு சோற்றுப்பத விடயங்கள்.
இவற்றிற்கான பதில்களைக் கூட நான் உங்களிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.
உங்களிடம் நான் கேட்க விரும்புவது.
இவர்தான் தலைமைக்குரியவர் எனச் சொல்லும் நீங்கள்,
குறித்த ஓரிரு யதாரத்தத் தலைமைப்பண்புகளையேனும் சுட்டி,
இவை இவரிடம் மட்டும்தான் இருக்கின்றன,
அதனால் இவர் மட்டுமே தலைமைக்குரியவர் என்று சொல்லமுடியுமா?
இதுதான் என் கேள்வி.



மீண்டும் ஒன்றை வலியுறுத்திச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
சுமந்திரன் மீது நான் சொன்ன குற்றங்களை,
முதலமைச்சருக்கு ஆதரவானவையாய் எப்படி எடுக்கமுடியாதோ,
அதே போலத்தான் முதலமைச்சர் மீது நான் சொல்லியிருக்கும் குற்றங்களையும்,
சுமத்திரனுக்கான ஆதரவுக்கருத்தாய் எடுக்கமுடியாது.
தனிமனிதர்களிடம் பலமும் பலயீனமும் இருப்பது தவிர்க்கமுடியாததே.
என்னைப் பொறுத்தவரை தனிமனிதர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதைவிட,
இனத்தைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதையே முக்கியமெனக் கருதுகிறேன்.
எங்கள் எல்லாத் தலைமைகளிலும் குறைபாடுகள் இருக்கவே செய்கின்றன.
பதவி நோக்கிய விருப்பு, அண்மையில் ஏற்பட்ட அழிவுகளை மறந்து,
தலைவர்களை ஒருவரோடொருவர் மோதச் செய்திருக்கிறது.
நான் நம் தலைவர்களிடம் ஒன்றே ஒன்றைத்தான் கைகூப்பிக் கேட்க விரும்புகின்றேன்.
சமஉரிமையை நம் இனம் பெறும் வரைக்கும்,
தயைகூர்ந்து எல்லோரும் ஒன்றுபட்டு ‘ஏகத்தலைமை’ என்ற ஒன்றை உருவாக்குங்கள்.
நான் சொல்வது கூட்டமைப்புச் சொன்ன அணிசார்ந்த ஏகத்தலைமையை அன்று.
இனஉரிமைபற்றிப் பேச மாற்று அணி என்ற ஒன்றே இல்லாத ஒருமைப்பட்ட தலைமையை.
ஆகக் குறைந்தது பத்தாண்டுகளுக்கேனும்,
அவ் ஒற்றுமையை நம் தலைவர்கள் கடைப்பிடித்தாக வேண்டும்.
பேரினத்தாரோடு தமிழினத்தாரின் குரல் ஒரே குரலாய்ப் பேசவேண்டும்.
உலக ஆதரவோடு நம் உரிமையை நாம் பெற்றபிறகு,
நீங்கள் பழையபடி கட்சிகளாய்ப் பிரிந்து ஒருவரையொருவர் விமர்சித்துக் கொள்ளலாம்.
அதுவரை கட்சி, ஆதரவாளர், பதவி என்ற  எண்ணங்களைத் துறந்து,
நீங்கள் செயற்பட்டே ஆகவேண்டும்.
இல்லாவிட்டால் எதிரி செய்யவேண்டிய மித்திரபேதத்தை நீங்களே செய்து,
இனத்தைப் பலயீனப்படுத்தி மீண்டும் ஒருதரம் ஓர் பேரழிவை நம் இனத்தின் மீது திணிப்பீர்கள்.
அங்ஙனம் நடந்தால் வரலாறு உங்களை மன்னிக்காது.



அன்பு நண்ப,
ஜனநாயகத்தின் நான்கு தூண்களில் ஒன்றாய் ஊடகத்தையும் உலகம் உரைத்து நிற்கிறது.
ஆகவே, உங்கள் பணி பாரியது.
நீங்களும் அணிசார்ந்து இனத்தைப் பிரிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடக்கூடாது என்பது என் வேண்டுகோள்.
உங்கள் செயற்பாடுகளில் நடுநிலையின்மையின் சாயல் தெரிவதைக் கண்டு வருந்துகிறேன்.
தயைகூர்ந்து அந்நிலை தவிர்த்து ஒற்றுமையின் பலத்தை,
நம் தலைவர்களுக்கு உரத்து உரைக்க நீங்கள் முன்வரவேண்டும்.
இது நட்பின் பெயரால் நான் விடுக்கும் வேண்டுகோள்.



Post Comment

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...